Wydział Elektroniki

Historia

Historia Wydziału Elektroniki sięga roku 1951, kiedy rozpoczęła swoją działalność Wojskowa Akademia Techniczna. W tamtym czasie w skład nowoutworzonej Uczelni wchodziło pięć fakultetów. Jednym z nich był Fakultet Łączności, którego zadaniem było kształcenie studentów w zakresie szeroko rozumianej elektrotechniki, łączności i radiotechniki. W skład Fakultetu Łączności wchodziła m. in. Katedra Radiotechniki Specjalnej, zajmująca się głównie techniką radiolokacyjną. W 1955 roku została ona przekształcona w samodzielny Fakultet Radiolokacji. W tym okresie kończący studia uzyskiwali tytuły inżyniera w specjalnościach: łączność radiowa, łączność przewodowa i radiotechnika specjalna. W roku 1957 w ramach łączenia zespołów dydaktycznych i naukowych pokrewnych specjalności połączono oba te fakultety. Powstała w ten sposób jednostka organizacyjna, która otrzymała pierwotnie nazwę Fakultetu Radiolokacji i Łączności, a od roku 1959 – Wydziału Elektroradiotechnicznego.

W początkowym okresie istnienia WAT główny wysiłek kadry dydaktycznej ukierunkowany był na tworzenie bazy laboratoryjnej i sprzętowej, doskonalenie programów studiów i organizacji procesu dydaktycznego oraz podnoszenie kwalifikacji nauczycieli akademickich. Od 1957 roku rozpoczęto realizację pięcioletnich studiów magisterskich i czteroletnich studiów inżynierskich.

Na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych w związku z rozwojem i modernizacją Wojska Polskiego i coraz powszechniejszym wprowadzaniem na uzbrojenie urządzeń i systemów elektronicznych Wydział stworzył silną bazę szkoleniową. Kształcił wtedy inżynierów i magistrów inżynierów w takich specjalnościach jak: łączność radiowa, łączność przewodowa, organizacja łączności (potem systemy łączności), radiotechniczne urządzenia artylerii plot, radiotechniczne urządzenia lotnicze oraz morskie, lotnicze urządzenia radionawigacyjne, radiolokacyjne urządzenia wojsk radiotechnicznych, eksploatacja rakiet plot, kierowanie rakietami plot, osprzęt samolotów, eksploatacja rakiet operacyjno-taktycznych, eksploatacja rakiet lotniczych, maszyny matematyczne, cybernetyka wojskowa.

W roku 1969 Wydział przyjął istniejącą do dziś nazwę Wydziału Elektroniki. Wydział, jako jeden z pierwszych w Akademii, przyjął strukturę instytutową (od 1968 roku). W roku 1976 rozpoczęto realizację jednolitych studiów magisterskich. W latach osiemdziesiątych wprowadzono studia magisterskie dla absolwentów Wyższych Szkół Oficerskich. Od roku 1994 powrócono do realizacji czteroletnich studiów inżynierskich i pięcioletnich studiów magisterskich. Było to związane z reorganizacją szkolnictwa wojskowego. Wydział przejął wtedy zadania rozwiązywanej Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Łączności i Wyższej Oficerskiej Szkoły Radiotechnicznej.

W związku z kolejnym etapem restrukturyzacji Sił Zbrojnych RP oraz modernizacji szkolnictwa wojskowego z dniem 1 stycznia 2003 r. Wydział utracił charakter wojskowy i przyjął zasady funkcjonowania podobne do obowiązujących w wydziałach krajowych politechnik cywilnych. Wydział posiada akredytację PKA i KAUT oraz uprawnienia do doktoryzacji i habilitacji w dwóch dyscyplinach: Elektronika i Telekomunikacja.

Struktura wydziału

  • Instytut Systemów Elektronicznych
  • Instytut Radioelektroniki
  • Instytut Systemów Łączności
  • Akredytowane Laboratorium Kompatybilności Elektromagnetycznej

Oferta naukowo-badawcza wydziału obejmuje prace w obszarach

  • technika radarowa, cyfrowe przetwarzanie oraz synteza i kompresja złożonych sygnałów radarowych;
  • radary z syntetyzowaną aperturą (SAR) oraz radary do penetracji gruntu;
  • zautomatyzowane systemy zarządzania informacją radioelektroniczną;
  • systemy rozpoznania radiowego i walki elektronicznej;
  • nowoczesne algorytmy przetwarzania sygnałów w radiokomunikacji oraz cyfrowe przetwarzanie sygnałów w systemach telekomunikacyjnych i walce elektronicznej;
  • systemy łączności radiowej nowej generacji;
  • systemy antenowe i propagacja fal, anteny mikropaskowe dla telefonii komórkowej oraz kompatybilność elektromagnetyczna systemów;
  • wykorzystanie satelitarnych systemów nawigacji GNSS w systemach wojskowych i cywilnych;
  • interoperacyjność urządzeń i systemów łączności oraz inżynieria i bezpieczeństwo systemów telekomunikacyjnych i informatycznych;
  • termografia mikrofalowa dla celów medycznych i militarnych;
  • metody i urządzenia do pomiarów przedziałów czasowych z rozdzielczością pikosekundową,
  • uniwersalne demodulatory cyfrowe;
  • wyposażenie i metody wspierające medyczne procesy diagnostyki i rehabilitacji;
  • systemy i przetworniki pomiarowe;
  • diagnostyka materiałów i przyrządów półprzewodnikowych;
  • monitorowanie zagrożeń hydrologicznych;
  • układy lokalnego zasilania elektrycznego;
  • elektroniczne systemy ochrony osób i mienia oraz multibiometryczne metody uwierzytelniania osób.

 

W Wydziale Elektroniki funkcjonuje Laboratorium Kompatybilności Elektromagnetycznej, spełniające wymagania normy PN-EN ISO/IEC 17025 i posiadające akredytację Polskiego Centrum Akredytacji (AB 693) w dziedzinie badań EMC i techniki antenowej oraz Wojskowego Centrum Normalizacji Jakości i Kodyfikacji w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa państwa. Laboratorium to wyposażone jest w komorę bezodbiciową oraz urządzenia pomiarowe działające w paśmie częstotliwości od 10 kHz do 20 GHz.

Kontakt

Strona wydziału

tel. 261 83 90 50