None

Święto Żołnierzy Rezerwy

8 zdjęć w galerii
W przeddzień Święta Żołnierzy Rezerwy, na placu przed Wydziałem Lotnictwa Lotniczej Akademii Wojskowej, odbyła się uroczysta zbiórka.
O  godzinie 8.00 Szef Pionu Ogólnego płk Zbigniew Krzyszczuk złożył meldunek o gotowości do uroczystości Rektorowi – Komendantowi gen. bryg. pil. dr. Piotrowi Krawczykowi. Następnie, po podniesieniu flagi państwowej i odegraniu hymnu państwowego gen. Krawczyk powitał przybyłych gości oraz zgromadzoną kadrę i pracowników resortu obrony narodowej.

Zwracając się do żołnierzy rezerwy zaproszonych na zbiórkę Rektor – Komendant powiedział:
Dziś chciałbym wyrazić moje ogromne podziękowanie żołnierzom rezerwy za Ich codzienny wysiłek wkładany w utrzymanie i podnoszenie zdolności obronnych naszej Ojczyzny. Jestem przekonany, że gdy zgodnie ze słowami roty przysięgi przyjdzie Im stanąć do działań, będą do nich właściwie przygotowani, a Siły Zbrojne będą mogły na Nich liczyć.

Następnie Rektor-Komendant wręczył płk. rez. Jackowi Nowakowi Odznakę Pamiątkową LAW. Uroczysty apel zakończyło odśpiewanie „Pieśni reprezentacyjnej WP”.

***

Święto Żołnierzy Rezerwy to młode  święto bo ustanowione decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 listopada 2019 r. na dzień 10 października. Nawiązuje do zwycięskiej bitwy pod Koronowem z 10 października 1410 r. gdzie polskie rycerstwo i pospolite ruszenie stoczyło zacięty bój z wojskami zakonu krzyżackiego. Polacy, po zdobyciu chorągwi, wywołali zamieszanie wśród Krzyżaków, które przerodziło się w ich ucieczkę. Oddziały polskie pod dowództwem Sędziwoja z Ostroga i Piotra Niedźwiedzkiego zmierzyły się ze znacznie silniejszym przeciwnikiem. Ostatecznie, w wyniku ciężkich walk, siły zakonu zostały pokonane. Dowódca armii krzyżackiej -  Michał Küchmeister von Sternberg - został wzięty do niewoli. W wyniku bitwy Zakon utracił 1/3 zebranych na nowo sił. 10 października powstrzymano zaplanowany marsz na Bydgoszcz i Wielkopolskę. Finalnie stoczona walka przyczyniła się do podpisania pokoju w Toruniu w 1411 r., kończąc Wielką Wojnę z Zakonem Krzyżackim.
Bitwa ta stanowi przykład jednej z najszybszych mobilizacji zbrojnych średniowiecznej Europy. Wówczas rycerze, którzy po rozejmie z 1410 r. pozostawali w znacznym rozproszeniu na terytorium przygranicznym, wraz z szlachtą wielkopolską, dwoma prywatnymi hufcami oraz niewielkim oddziałem sprzymierzonych Tatarów,  stanęli na wezwanie króla Władysława II Jagiełły aby podjąć walkę ze zbliżającym się najazdem krzyżackim.
 
Święto ma być wyrazem szacunku dla żołnierzy Rzeczypospolitej Polskiej, którzy na wezwanie stawiają się do służby, aby w myśl przysięgi wojskowej „Za sprawę mojej Ojczyzny w potrzebie, krwi własnej ani życia nie szczędzić”. Na przestrzeni wieków żołnierze rezerwy, tak jak rycerze i pospolite ruszenie, walcząc o Polskę, niejednokrotnie dawali przykład postawy godnej naśladowania, oraz przywiązania do tradycji oręża polskiego.
 
Tekst: mjr Marek Kwiatek
Zdjęcia: Marta Serafin