KPT. MAR. ADAM DEDIO

ur. 24.12.1918
zm. 14.04.1947

 

W 1937 r. Adam wstępuje do Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej. Edukację przerywa napaść Niemców i Sowietów na Polskę. Wstępuje do Batalionu Morskiego, będącego częścią GO “Polesie”. 15 września mianowany podporucznikiem czasu wojny, z poświęceniem walczy w bitwach pod Kockiem i Wolą Gułowską. Ranny trafia do niewoli. Zostaje zesłany do prac przymusowych w Niemczech. W 1942 r. udaje mu się powrócić do kraju. Natychmiast wstępuje w szeregi AK. Od 1944 r. służy w oddziale AK „Dzik”. 22 listopada, wraz z oddziałem „Wicher”, walczy w bitwie partyzanckiej po Zawadką. Po wojnie wraca do Poznania.

 

Przenosi się do Gdyni w wyniku powołania do służby w Marynarce Wojennej. Jako porucznik marynarki Dedio jest kolejno: kancelistą w Oddziale Inżynierii Sztabu MW, oficerem wachtowym na ORP „Ryś”, kancelistą w Oddziale Personalnym Dowództwa MW, dowódcą ściągacza ORP „Bystry”.

 

Rozumiejąc, że nowa Polska de facto przeszła pod okupację sowiecką, Dedio w grudniu 1946 r. wstępuje do konspiracyjnego Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, działającego na Wybrzeżu pod kryptonimem „Semper Fidelis Victoria”. Pełniąc funkcje wywiadowcze działa na najbardziej niebezpiecznych odcinkach. Dostarcza cennych informacji, bezustannie narażając się na wykrycie przez NKWD i UB. Ostatecznie nierówna walka wywiadów kończy się rozpracowaniem struktur konspiracyjnych i 17 maja Dedio, wraz z pozostałymi członkami grupy, zostaje aresztowany pod zarzutem szpiegostwa. Sąd MW skazał Adama Dedio na karę śmierci. Wyrok wykonano 14 kwietnia 1947 roku.

 

Nasz bohater przez całe swoje życie był wierny Bogu, nigdy nie splamił polskiego honoru, z oddaniem służył Ojczyźnie. Zapomniany, jak wielu szlachetnych Polaków, którzy przeciwstawili się komunistycznemu terrorowi, wypełnił swoją życiową misję w sposób heroiczny. Dlatego powraca dziś do naszej zbiorowej pamięci jako patron 7 Pomorskiej Brygady OT.

kpt. mar. Adam Dedio