Patron 3. Flotylli Okrętów

Komandor Bolesław Szymon Romanowski

Komandor Bolesław Szymon Romanowski

Wybitny dowódca okrętów podwodnych ORP Jastrząb i ORP Dzik. Urodził się 21 marca 1910 roku w Warklanach w dawnych Inflantach Polskich jako syn Leona i Wandy z domu Tomaszewska.

 

W 1932 roku ukończył Szkołę Podchorążych Marynarki Wojennej i wyznaczony został na stanowisko dowódcy plutonu w Kadrze Floty. Następnie kontynuował swoją edukację na kursach: aplikacyjnym, podwodnego pływania i broni podwodnej. W 1934 roku został oficerem flagowym w Dywizjonie Łodzi Podwodnych, a po czterech latach dowódcą działu broni podwodnej na ORP Żbik. W maju 1939 roku objął identyczne stanowisko na ORP Wilk, na pokładzie którego 1 września 1939 roku rozpoczął działania wojenne i wraz z nim przedarł się przez cieśniny bałtyckie, wchodząc do portu Rosyth w Wielkiej Brytanii (20.09.1939). Jako zastępca dowódcy ORP Wilk brał udział w patrolu bojowym na Morzu Północnym, w czasie którego doszło do staranowania holenderskiego okrętu podwodnego O-13. W 1941 roku objął stanowisko zastępcy dowódcy ORP Sokół, z którym uczestniczył w blokadzie portu Brest. Po przyjęciu ORP Jastrząb w skład Polskiej Marynarki Wojennej (4.11.1941), został wyznaczony na jego dowódcę. W czasie patrolu na Morzu Norweskim w osłonie konwoju murmańskiego, został ciężko ranny, a ORP Jastrząb z powodu tragicznej pomyłki - zatopiony przez niszczyciel norweski St. Albans i brytyjski trałowiec HMS Seagull (2.05.1942). W okresie od 12 grudnia 1942 roku do 12 grudnia 1944 roku pełnił obowiązki dowódcy ORP Dzik, z którym przebył wiele tysięcy mil morskich, biorąc udział w różnorodnych operacjach bojowych: patrole norweskie i biskajskie, działania bojowe na Morzu Śródziemnym z bazy na Malcie, osłona lądowania sił sprzymierzonych na Sycylii, działania bojowe na Adriatyku i Morzu Egejskim. W sumie zatopił 18 statków nieprzyjaciela. W 1944 roku został awansowany do stopnia komandora podporucznika i wyznaczony na dowódcę Grupy Okrętów Podwodnych.

 

W 1947 roku zgłosił się do Misji Morskiej w Anglii z propozycją powrotu do kraju. Został wyznaczony na dowódcę ORP Błyskawica, którą przyprowadził do Polski w lipcu 1947 roku. W latach 1947-1951 dowodził ORP Sęp oraz Dywizjonem Okrętów Podwodnych. W związku z nasileniem się represji wobec oficerów i podoficerów wywodzących się z przedwojennej kadry dowódczej, został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w 1951 roku, aresztowany i osadzony w areszcie śledczym na okres 10 tygodni.

 

Po zwolnieniu podjął pracę w Państwowej Centrali Drzewnej „Paged”, a następnie został zmuszony do opuszczenia Wybrzeża i zamieszkania w Solcu Kujawskim. Po zmianach politycznych w 1956 roku został zrehabilitowany, przywrócony do służby i awansowany do stopnia komandora. W 1964 roku odszedł na emeryturę. Zmarł 12 sierpnia 1968 roku na zawał serca w szpitalu Marynarki Wojennej w Oliwie. Został pochowany z wojskową asystą honorową na cmentarzu witomińskim w Gdyni.

 

Za wybitne zasługi w działaniach bojowych w czasie II wojny światowej został uhonorowany wieloma najwyższymi odznaczeniami i orderami: Krzyżem Virtuti Militari V kl., dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Medalem Morskim, brytyjskimi: Distinguished Service Cross, Atlantic Star, Africa Star, Italy Star, Defence Medal i War Medal.

 

7 marca 1985 roku, na mocy rozkazu ministra obrony narodowej, 3. Flotylli Okrętów w Gdyni nadano jego imię. Nosi je również jedna z gdyńskich ulic. Dla uczczenia pamięci kmdr. Bolesława Romanowskiego, w 40. rocznicę przyprowadzenia ORP Błyskawica, przed siedzibą dowództwa flotylli odsłonięto jego popiersie.