Książe

Józef Antoni Poniatowski

Jeden z największych polskich wodzów. Z niewielką armią Księstwa Warszawskiego potrafił skutecznie stawić czoła potężnej Austrii.

Patron 25BKPow

Książe Józef Antoni Poniatowski, herbu Ciołek, syn Andrzeja i Teresy hr. Kinsky, urodził się 7 maja 1763 r. w Wiedniu. Od wczesnej młodości wykazywał zamiłowanie do "konia i szabli". Mając lat 17 wstąpił do armii austriackiej. 7 lutego 1780 r. został podporucznikiem w 2 pułku karabinierów. Po 6 latach służby doszedł do stopnia podpułkownika. W czasie wojny austriacko-tureckiej (1788 r.) służył jako adiutant przyboczny w cesarskiej kwaterze głównej. W walkach o twierdzę Szabacz, prowadząc natarcie, został ciężko ranny. 
 
Za wykazane męstwo został awansowany do stopnia pułkownika. Na wezwanie stryja, króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, powrócił do kraju i 3 października 1789 r. został dowódcą gwardii pieszej koronnej w stopniu generała majora. W 1790 r. powierzono mu dowództwo dywizji wracławsko-podolskiej. 19 marca 1792 r. ks. Józef został awansowany do stopnia generała-lejtnanta w obliczu wojny z Rosją objął dowództwo wojsk polskich na Ukrainie. Wyróżnił się w czasie bitwy pod Zieleńcami (18 VI 1792). Na pamiątkę tej bitwy król Stanisław August ustanowił Order Virtuti Militarii, który jako jeden z pierwszych otrzymał ks. Józef. Po przyłączeniu się króla do konfederacji targowickiej, ks. Józef podał się dymisji i 6 sierpnia 1792 r., po pożegnaniu z wojskiem, opuścił obóz pod Kozienicami. Blisko dwa lata spędził poza granicami kraju, m.in. w Wiedniu i Brukseli.