Garnizon Wędrzyn

Wędrzyn (niem. Wandern) – kolonia w Polsce położone w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w gminie Sulęcin. Liczba ludności to około 1500 mieszkańców. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego. Miejscowość ta w latach powojennych oznaczana była na mapach jako Modlęcin lub nie była w ogóle zaznaczana. Niedaleko znajduje się jezioro Postomsko, z którego wypływa rzeka Postomia. W okolicy znajduje się duży poligon wojskowy, gdzie ćwiczą jednostki NATO. W okresie przedwojennym miejscowość nosiła nazwę Wandern. W gazetach „Fakt” oraz „Dziennik” 20 listopada 2007 roku ukazały się artykuły o tym, że wcześniej mieściła się tu baza wojsk sowieckich i w silosach tej bazy znajdowały się głowice nuklearne.
  • 7 Batalion Strzelców Konnych Wielkopolskich
    01
    7 Batalion Strzelców Konnych Wielkopolskich
    7 batalion Strzelców Konnych Wielkopolskich stacjonuje w garnizonie Wędrzyn  jest w pełni uzawodowiony. Powstał w latach 2005 - 2006 w wyniku zmian organizacyjnych 17. Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej i włączeniem w jej skład pododdziałów 15. Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Pancernej z Wędrzyna. Zgodnie z decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 12.05.2006r. pododdział przyjął tradycje 7. Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich.     
  • 15 batalion Ułanów Poznańskich
    02
    15 batalion Ułanów Poznańskich
    Tradycje batalion przejął od rozformowywanej 15 Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Pancernej. W księgę bojowej chwały batalionu wpisane są boje jazdy wielkopolskiej Księstwa Warszawskiego toczone ze wszystkimi trzema zaborcami: z Prusami w  1807. roku, z Austrią w kampanii 1809 roku oraz Rosją w 1812 i 1813 roku. To właśnie sformowany przez gen. Jana N. Umińskiego w Wielkopolsce 10 Pułk Huzarów wkroczył na czele Wielkiej Armii do Moskwy. Kolejne ogniwo w dziejach batalionu to jazda poznańska Powstania Listopadowego okryta chwałą w szarży pod Rajgrodem w 1831 roku, szwadrony jazdy powstania 1848 roku walczące pod Książem i Mirosławiem oraz brygada jazdy gen. Edmunda Taczanowskiego z Powstania Styczniowego 1863 roku.
  • 7 Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej
    03
    7 Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej
    Dywizjon przeciwlotniczy jest pododdziałem bojowym przeznaczonym do realizowania zadań w zakresie osłony przeciwlotniczej elementów ugrupowania

    bojowego pododdziałów 17 Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej oraz innych ważnych obiek-tów. Prowadzi także rozpoznanie przed uderzeniami z powietrza: statków powietrznych, rakiet skrzydlatych i innych celów powietrznych.

  • 7 Dywizjon Artylerii Konnej Wielkopolskiej
    04
    7 Dywizjon Artylerii Konnej Wielkopolskiej
    Historia powstania 7 dak sięga zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego, kiedy to dnia 16 III 1919 r. Inspektorat Artylerii Wielkopolskiej wydał rozkaz, na podstawie którego ppłk Witold Majewski otrzymał zadanie sformowania dywizjonu artylerii konnej. W dniu 3 V 1919 roku dywizjon osiągnął gotowość bojową w składzie dwóch baterii. Uzbrojony w 90mm armaty niemieckie, nie nadające się do trakcji konnej, został przezbrojony na 76,2mm armaty rosyjskie, tzw. „prawosławne”, a następnie na 75mm wz.1902/26, które były użytkowane w dywizjonie do 1939 roku. Do 24 VII 1919 roku dywizjon był przydzielony do I Brygady Jazdy Wielkopolskiej i znajdował się w rejonie Inowrocławia mając na celu demonstrację siły w trakcie Powstania Wielkopolskiego, w dniu tym wrócił do Poznania w celu przeformowania i wyjazdu na front wschodni.